SAMPUNG TAON KONG HINANAP ANG KAPATID NA PINALAKI KONG PARANG SARILI KONG ANAK—NGUNIT NANG YAKAPIN KO SIYA, ITINULAK NIYA AKO SA PUTIKAN AT ITINANGGI! HINDI NIYA ALAM, ANG ARAW NG KANYANG PAGTATAKWIL AY ANG SIMULA NG AKING NAKAKAKILABOT NA PAGHIHIGANTI!
Ako si Isabel, dalawampu’t limang (25) taong gulang. Nang mamatay ang aming mga magulang sa isang trahedya, naiwan sa aking pangangalaga ang nakababata kong kapatid na si Lucas. Sampung taong gulang pa lamang ako noon, at si Lucas ay isang taong gulang na sanggol. Ako ang naging nanay at tatay niya. Nagtinda ako ng sampaguita sa kalsada, namulot ng basura, at nagtiis ng matinding gutom mapakain ko lamang siya ng maayos.
Ngunit nang mag-limang taon si Lucas at labinlimang taon ako, sapilitan kaming pinaghiwalay ng aming sakim na tiyahin. Ibinenta niya si Lucas sa isang mayamang pamilyang walang anak, habang ako ay itinapon sa isang bahay-ampunan. Umiyak ako hanggang sa mawalan ng boses, isinusumpa na hahanapin ko ang kapatid ko kahit anong mangyari.
Sampung taon. Sampung taon kong hinanap ang aking kapatid. Sa loob ng mahabang panahong iyon, hindi ako sumuko. Ginamit ko ang aking talino upang makakuha ng scholarship, nagtrabaho ng tatlong part-time jobs, hanggang sa unti-unti kong naitayo ang sarili kong kumpanya. Ngayon, sa edad na dalawampu’t lima, isa na akong sikretong bilyonarya at CEO ng Imperial Holdings, ang pinakamalaking investment firm sa bansa.
Ngunit kahit gaano pa ako kayaman, nanatili akong simple. At ang tanging pangarap ko ay ang mahanap si Lucas.
Isang araw, nakatanggap ako ng ulat mula sa aking mga private investigators. Nahanap na nila si Lucas! Kinupkop siya ng pamilya Villareal, isang sikat at mayamang angkan sa Maynila. Labinlimang taong gulang na ngayon si Lucas.
Puno ng pananabik at luha, nagmamadali akong pumunta sa eksklusibong country club kung saan madalas tumambay ang pamilya Villareal. Dahil umuulan nang malakas noon, medyo nabasa at naputikan ang simpleng pantalon at lumang t-shirt na suot ko. Wala akong pakialam sa hitsura ko; ang mahalaga ay mayakap ko na ang kapatid ko!
Nang makapasok ako sa open area ng club, nakita ko siya. Binata na si Lucas. Nakasuot ng mga mamahaling damit, obrang-obra ang porma, at nakikipagtawanan sa kanyang mga mayamang kaibigan at sa kanyang kinikilalang ina na si Donya Carmen (45).
Hindi ko mapigilan ang aking sarili. Tumakbo ako palapit sa kanya, umiiyak, at buong pananabik ko siyang niyakap nang napakahigpit!
“Lucas! Lucas, bunso! Ako ‘to, ang Ate Isabel mo! Sampung taon kitang hinanap!” humahagulgol kong sabi, basang-basa ang mukha ko ng ulan at luha.
Inasahan kong yayakapin niya ako pabalik. Inasahan kong maaalala niya ang mga gabing kinakantahan ko siya para makatulog sa malamig na kalsada.
Ngunit isang marahas na pwersa ang yumanig sa buong pagkatao ko.
BLAAAG!
Buong lakas akong itinulak ni Lucas! Dahil sa gulat, nawalan ako ng balanse at bumagsak ako sa malambot at madulas na putikan sa gilid ng hardin. Nadumihan ang buong mukha at damit ko.
Natahimik ang lahat ng tao sa country club. Pinanood nila akong nakadapa sa putik.
“Ano ba?! Sino kang basurera ka?!” nandidiring bulyaw ni Lucas habang pinapagpag ang kanyang mamahaling jacket na nahawakan ko.
“L-Lucas… ako ‘to… ang Ate mo,” garalgal kong usal, pilit na inaabot ang kamay niya mula sa putikan. “A-Ako ang nagpalaki sa’yo…”
Isang matinis at mapanghamak na halakhak ang pinakawalan ni Donya Carmen. Lumapit ang matanda at tiningnan ako mula ulo hanggang paa. “Ate? Nababaliw ka ba, pulubi? Anak ko si Lucas! At hinding-hindi siya magkakaroon ng kadugo na kasing-dumi mo! Lucas, kilala mo ba ang basurang ‘yan?”
Tinitigan ako ni Lucas. Wala akong nakitang kahit anong emosyon sa kanyang mga mata kundi pandidiri at matinding kayabangan.
“Hindi ko kilala ang babaeng ‘yan, Mommy,” malamig at malupit na sagot ng sarili kong kapatid. “Guard! Palabasin niyo nga ang patay-gutom na ‘yan! Dumudumi ang hangin dito!”
Nagtawanan ang mga mayamang kaibigan niya. Kinaladkad ako ng mga guwardiya palabas ng gate habang umiiyak nang napakalakas.
Nang ihagis ako ng mga guwardiya sa malamig na kalsada, nanatili akong nakaupo sa putik. Umuulan nang malakas, ngunit ang tubig na bumabagsak sa akin ay hindi sapat para pawiin ang apoy na biglang sumiklab sa aking dibdib.
Pinunasan ko ang mga luha ko at ang putik sa aking mukha. Dahan-dahan akong tumayo. Ang pusong puno ng pagmamahal para sa kapatid ko ay tuluyan nang namatay sa sandaling iyon. Ang Lucas na pinalaki ko ay patay na. Ang nakita ko kanina ay isang halimaw na nilikha ng kayabangan ng mga Villareal. At kung pera at kapangyarihan ang nagpalaki ng ulo nila, pera at kapangyarihan din ang gagamitin ko para durugin sila.
Ang Simula ng Paghihiganti
Makalipas ang isang linggo, dumating ang pinakamalaking balita sa mundo ng negosyo. Ang kumpanya ng mga Villareal ay palihim na dumaranas ng matinding pagkalugi. Dahil sa labis na pagwawaldas ni Donya Carmen at mga maling desisyon, baon na sila sa bilyun-bilyong utang sa bangko. Ang tanging pag-asa nila para hindi maideklarang bankrupt ay makakuha ng investor na kayang mag-iniksyon ng limang daang milyong piso (₱500,000,000) sa kumpanya nila.
At ang nag-iisang kumpanya na may ganoong kakayahan? Ang Imperial Holdings—ang kumpanyang pinamumunuan ko.
Siyempre, hindi alam ng mga Villareal na ako ang CEO nito. Palagi akong nagpapadala ng kinatawan sa mga meetings. Kaya nang mag-set sila ng isang malaking Gala Dinner sa isang 5-star hotel para opisyal na pormalin ang kasunduan, nakiusap si Donya Carmen na sana ay dumalo ang “Misteryosong CEO” ng Imperial Holdings para mapasalamatan nila ito ng personal.
Pumayag ako. Oras na para maghasik ng lagim.
Gabi ng Gala. Napuno ang grand ballroom ng mga kilalang tao, pulitiko, at mga bilyonaryo. Nakatayo sa gitna ng entablado sina Donya Carmen at Lucas, nakasuot ng pinakamagarbong mga damit, pakiramdam nila ay sila ang mga hari at reyna ng buong mundo dahil akala nila ay ligtas na ang kanilang yaman.
“Ladies and gentlemen,” masayang anunsyo ni Donya Carmen sa mikropono. “Gusto ko pong tawagin sa entablado ang taong magliligtas sa aming kumpanya. Ang pinakamakapangyarihang CEO ng Imperial Holdings… tanggapin po natin nang may masigabong palakpakan!”
Bumukas ang malalaking pinto ng ballroom. Tumapat ang spotlight sa akin.
Nakasuot ako ng isang napaka-eleganteng pulang designer gown, kumikinang ang mga diyamante sa aking leeg, at naglalakad na may matinding awtoridad. Kasunod ko ang dose-dosenang mga bodyguards at mga lawyers na nakasuot ng itim.
Nagpalakpakan ang mga tao, ngunit nang makita ako nina Donya Carmen at Lucas, tila naputol ang paghinga nila!
Nalaglag ang panga ni Donya Carmen. Namutla si Lucas na parang inubusan ng dugo. Nakilala nila ako. Ako ang babaeng itinulak nila sa putik isang linggo pa lamang ang nakalipas!
“I-Ikaw?!” nanginginig na usal ni Donya Carmen sa mikropono, nanlalaki ang mga mata. “A-Anong ginagawa ng pulubing ‘yan dito?! Guards! Hulihin niyo ang babaeng ‘yan!”
Ngunit walang guwardiya ang gumalaw. Sa halip, kinuha ko ang isa pang mikropono mula sa staff at dahan-dahang umakyat sa entablado. Bawat hakbang ng aking heels ay tila nagpapanigas sa kanilang mga tuhod.
“Pulubi?” malamig at dumadagundong kong tanong. “Ako si Isabel Imperial, ang nag-iisang CEO at may-ari ng Imperial Holdings. Ako ang taong hinihintay ninyong magbigay sa inyo ng limang daang milyong piso.”
Tila bumagsak ang kalangitan sa loob ng ballroom! Nagsimulang magbulung-bulungan ang mga tao. Nanghina ang mga tuhod ni Donya Carmen at napahawak siya sa podium.
“H-Hindi totoo ‘yan… p-paanong…” garalgal na bulong ni Lucas, nanginginig na nakatitig sa akin.
Ngumiti ako nang napakalamig. Isang ngiti na nagpatindig ng kanilang mga balahibo. Humarap ako sa lahat ng bisita.
“Mga kaibigan, narito ako ngayong gabi upang ibigay ang aking pormal na desisyon tungkol sa pagbili ko sa Villareal Corporation,” anunsyo ko. Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Donya Carmen. “Kinakansela ko ang deal.”
“A-Ano?!” tili ni Donya Carmen, tuluyan nang nawala ang poise. “Isabel… Miss Isabel! Parang awa niyo na! Kapag kinansela niyo ito, kukunin ng bangko ang lahat ng bahay, sasakyan, at pera namin! M-Maghihirap kami!”
“Alam ko,” walang-awa kong sagot. Inilabas ng abogado ko ang isang dokumento. “Sa katunayan, binili ko na ang lahat ng utang ninyo mula sa bangko kaninang umaga. Ibig sabihin, sa akin kayo may utang. At dahil hindi kayo makapagbayad… opisyal ko nang kinukumpiska ang lahat ng ari-arian ninyo, simula sa gabing ito.”
“H-Hindi! Hindi mo pwedeng gawin sa amin ‘to!” humahagulgol na lumuhod si Donya Carmen sa harapan ko, pilit na inaabot ang sapatos ko. Nawasak na ang kanyang kayabangan. “Wala kaming titirhan! Mamumulubi kami sa kalsada!”
Tinitigan ko siya nang may matinding pandidiri. “Diba paborito ninyong tawaging pulubi ang ibang tao? Ngayon, mararanasan niyo kung paano maging isa.”
Nang makita ni Lucas na wala na silang pag-asa, mabilis siyang gumapang palapit sa akin. Umiiyak siya nang malakas, puno ng pagsisisi at takot.
“Ate! Ate Isabel, parang awa mo na!” humahagulgol niyang pakiusap, pilit na hinahawakan ang mga kamay ko. “Ako ‘to, si Lucas! Ang bunso mong kapatid! Diba mahal mo ako?! Ate, wag mo akong itapon sa kalsada! Patawarin mo ako sa ginawa ko sa’yo noon! Hindi na mauulit, magiging mabait na kapatid na ako sa’yo!”
Pinanood ko ang paghagulgol niya. Walang kahit isang patak ng luha ang lumabas sa mga mata ko. Dahan-dahan kong binawi ang mga kamay ko mula sa pagkakahawak niya at tinitigan ko siya nang napakalamig, ibinabalik sa kanya ang eksaktong mga salitang ginamit niya noong dinurog niya ang puso ko.
“Hindi ko kilala ang lalaking ito,” matigas at walang-awang hatol ko. “Guard, palabasin niyo ang mga patay-gutom na ‘to. Dumudumi ang hangin dito.”
Nagsisigaw, nagmamakaawa, at nagwawala sina Donya Carmen at Lucas habang walang-awang kinakaladkad sila ng mga security guards palabas ng hotel. Pinanood ng lahat ng matataas na tao sa lipunan ang kanilang matinding pagbagsak. Nawala ang kanilang yaman, ang kanilang pangalan, at ang kanilang kayabangan.
Habang umiinom ako ng mamahaling wine sa gitna ng entablado, napangiti ako. Napatunayan ko na ang kadugo ay hindi awtomatikong nagiging pamilya, lalo na kung ang puso nito ay kinain na ng kayabangan. At ang pinakamasakit na parusa sa mga taong umalipusta sa’yo sa putikan, ay ang panuorin kang nakatayo sa pinakamataas na pedestal habang sila ay gumagapang pabalik sa putik kung saan sila nararapat!
